Blechnum spicant czyli żebrowiec

 Ta wieloletnia bylina, jedna z najstarszych roślin naczyniowych na Ziemi, jest niezwykle rzadka i ciekawa w rozwoju.  Należy do rodziny podrzeniowatych i jest paprocią spotykaną wzdłuż rzeki Śliwnicy w lasach jodłowych. Podrzeń żebrowiec wraz z niesięźrzałem pospolitym oraz  podejźrzonem księżycowym są paprociami, których nazwy mogą śmiało się znaleźć w najtrudniejszych dyktandach języka polskiego. Podrzeń żebrowiec przez ostatnie lata stał się paprocią, którą zawsze fotografuję, gdy znajduję się w miejscu zwanym "Siwym krzyżem". O każdej porze roku wygląda inaczej, choć liście płonne są zimujące, to liście płodne pojawiają się na wiosnę i późną jesienią po wydaniu zarodników, obumierają. Cykl życiowy można prześledzić na kolejnych zdjęciach. Podrzeń podlega częściowej  ochronie i niestety obserwuje się w ostatnich latach spadek liczby stanowisk występowania tej ciekawej paproci.   

Podrzeń żebrowiec (Blechnum spicant) w fazie rozwoju pędów wegetatywnych i generatywnych "pastorałów"

Podrzeń żebrowiec (Blechnum spicant) z rozwiniętymi młodymi pędami

Pionowo wzniesione liście płodne i rozkładające się w poziomie liście płonne podrzenia żebrowca (Blechnum spicant)

Typowy pokrój z widocznym dymorfizmem liści podrzenia żebrowca (Blechnum spicant)

Pokrój rośliny w okresie przedwiośnia z widocznymi obumarłymi liśćmi zarodnionośnymi podrzenia żebrowca (Blechnum spicant)

Płonne i płodne liście podrzenia żebrowca (Blechnum spicant)

Nasz największy skrzyp

 Południowy wschód Polski to region gdzie dość licznie występuje skrzyp olbrzymi. Już nazwa wskazuje na jego niepowtarzalny rozmiar we florze Polski. Dorosły człowiek, wchodząc w siedlisko,  jest zdominowany przez ilość i wielkość roślin skrzypu. Tworzy agregacje o dość dużym zagęszczeniu, gdzie dominuje w całości na specyficznym siedlisku. A jak się zadomowi, to przez dziesiątki lat potrafi rosnąć w jednym miejscu, dopóki nie zmienią się warunki wilgotnościowe i świetlne. W łęgu i w wysiękach zboczy wąwozów rzeki Śliwnicy jest dość liczny i stanowi ciekawe urozmaicenie fitocenozy.

Siedlisko skrzypu olbrzymiego (Equisetum telmateia)

Typowy pokrój roślin (Equisetum telmateia)

Pęd zarodnionośny skrzypu olbrzymiego (Equisetum telmateia)

Młode pędy skrzypu olbrzymiego (Equisetum telmateia)

Pochwa liściowa (Equisetum telmateia)

Pęd skrzypu olbrzymiego (Equisetum telmateia)

    

Pospolite rośliny aspektu wiosennego

 Wydają się tak pospolite i obfotografowane, że nie warto im więcej poświęcać uwagi. A jednak są tak ważnym i nieodłącznym elementem aspektu wiosennego, że powinny się znaleźć w kolekcji każdego, kto lubi fotografię przyrodniczą. W lasach bukowo-jodłowych oraz łęgach rzek i potoków Pogórza nawet młoda siewka jodły, która wyrosła na powalonym drzewie, potrafi zadziwić. W takich siedliskach pojawiają się rośliny, tworząc kolorowe kobierce z fascynującymi kształtami kwiatostanów. Choć pogoda w tym roku była efemeryczna i każdy kolejny tydzień kwietnia był raz ze śniegiem, a raz wręcz upalny, to po przekwitnięciu bylin przedwiośnia; przebiśniegów i śnieżyc, zakwitły typowe rośliny wczesnej wiosny.

Młoda siewka jodły pospolitej (Abies alba) oraz zeszłoroczne liście buka (Fagus sylvatica)

Lepiężnik różowy (Petasites hybridus)

Kokorycz pełna (Corydalis solida) kwiatostan albinotyczny

Żywiec gruczołowaty (Dentaria glandulosa)

Cebulica dwulistna (Scilla bifolia)

Knieć błotna (Calta palustris)

Zawilec gajowy (Anemone nemorosa)

Przylaszczka pospolita (Hepatica nobilis)

Zdrojówka rutewkowata (Isopyrum thalictroides)